Jitse vrachtrijder
Jitse was vrachtrijder, reisde vijf keer per week met paard en wagen heen en weer naar de stad. Maar als je vooruit wilde, moest je meer verdienen, dus meer vracht hebben, en daarom dacht hij alsmaar aan de auto. Die kwam er ook en dus maakte het paard zijn laatste reis naar het abattoir, kwam de opbouw bij een boer in het land terecht en diende daar toen als varkenshok en de wielen en assen werden voor een schappelijk prijsje verkocht aan een smid.
Dit is een samenvatting van het eerste deel van het verhaal 'De ekonoom' van Thomas Mollinga (1908-1993), dat in 1939 verscheen in de bundel 'Fen leed en lok'. Dat Mollinga toen zelf ook al een motor- en/of autorijder was kunnen we afleiden uit het nummerbewijs met het nummer B-17943, dat hij op 25 juli 1932 had gekregen.
Het is één van de ruim 41.000 B-nummers die in de jaren 1906-1950 zijn uitgereikt. Wilt u meer weten over de kentekenregistratie in die jaren en nagaan of uw grootvader ook een auto of motor heeft gehad, klik dan hieronder op meer informatie. En bent u benieuwd hoe het met Jitse vrachtrijder afloopt, klik dan op verder lezen.
Van auto naar hondenkar
Met Jitse zijn autoavonturen liep het niet goed af. Hij had de auto deels op de pof gekocht. De extra opbrengsten waren echter niet voldoende om naast de kosten voor de verzekeringen, lidmaatschappen, belastingen, reparaties, bekeuringen enz. ook de rente en hypotheek af te lossen.
De auto moest weg en maakte plaats voor de hondenkar, waar hij ooit ook mee was begonnen.
Friese beschrijving:
Jitse karrider
Jitse wie karrider, reizge fiif kear wyks mei hynder en wein hinne en wer nei de stêd. Mar 'as men foarút woe, moast men mear fortsjinje, dos mear fracht hawwe', en dêrom tocht er hieltiten oan de auto. Dy kaam der ek en dus makke de kêde syn lêste reis nei it abattoir, bedarre de weinsbak by in boer yn it lân en tsjinne dêr doe as bargehok en de tsjillen en assen waarden foar in skaplik pryske ferkocht oan in smid.
Dit is in gearfetting fan it earste part fan it ferhaal 'De ekonoom' fan Thomas Mollinga (1908-1993), dat yn 1939 ferskynde yn 'e bondel 'Fen leed en lok'. Dat Mollinga doe sels ek al in motor- en/of autorider wie kinne wy ôfliede út it nûmerbewiis mei it nûmer B-17943, dat er op 25 july 1932 krigen hie.
It is ien fan de rom 41.000 B-nûmers dy't yn it tiidrek 1906-1950 útrikt binne. Wolle jo mear witte oer de kentekenregistraasje yn dy jierren en neigean oft jo pake ek in auto of motor hân hat, klik dan hjirûnder op mear ynformaasje. En binne jo benijd hoe't it mei Jitse karrider ôfrint, klik dan op fierder lêze.
Fan auto nei hûnekarre
Mei Jitse syn autoaventoeren rûn it net goed ôf. Hy hie de auto foar in part op 'e pof kocht. De ekstra opbringsten wienen lykwols net genôch om neist de kosten foar de fersekerings, lidmaatskippen, belestings, reparaasjes, bekeurings ensfh. ek de rinte en hypoteek ôf te lossen.
Dat de auto moast fuort en makke plak foar de hûnekarre, dêr't er ek ea mei begûn wie.
Engelse beschrijving:
Jitse Carrier
Jitse was a carrier of freight. Five times every week he took his horse and cart back and forth to the city. But to get ahead in life, one had to earn more money and therefore carry more freight. So he set his mind on a lorry. Achieving his goal, the horse was sent away to the slaughterhouse, the superstructure ended up as a pigsty on a farm, and a blacksmith bought the wheels and axles for a song.
That is, in a nutshell, part one of a story called 'The Economist' by Thomas Mollinga (1908-1993), published in the collection 'Fen leed en lok' in 1939. Mollinga must have had a motorbike or car himself in those early days, since he was issued with number licence B-17943 on 25 July.
It was one of the more than 41,000 B numbers issued between 1906 and 1950. For more information on motor vehicle registration in those years and to check whether your grandfather was also the lucky owner of a motorised vehicle, click below on 'more info'. And if you are keen to know what happened to Jitse Carrier, click on 'read more'.
From lorry to dogcart
The story of Jitse and his lorry has no happy ending. He had taken out a loan to pay for the lorry, but the extra income was insufficient to repay the loan plus interest on top of meeting the costs of insurance, memberships, taxes, repairs, traffic infringement notices, etc.
The lorry had to go and was replaced with a dogcart, a means of transport he had once started off with.